Een ode aan de ambachtelijke slager

Vroeger zat in bijna ieder dorp een slager die ook zelf nog slachtte, nu zijn er nog slechts zo’n 50 over.

Voor dag en dauw gaat zijn wekker en gaat hij weer vol overgave bezig met het mooie proces dat hij soms al tientallen jaren beheerst. De slagers die er nu nog zijn, zijn net als de overgebleven boeren, de allerbeste in hun soort. Er komt zoveel bij kijken om alle facetten van hun vak goed te beheersen, van het ontvangen van een dier van de boer tot de mooie presentatie van het stukje vlees dat wij graag op ons bord zien liggen.

Eigenlijk staat hij (net als de jager) nog super dicht bij de natuur want zolang er mensen bestaan wordt er vlees gegeten. Veel mensen zouden het geen week volhouden in de natuur maar de jager, de slager en de boer redden zichzelf prima maar juist zij zijn door een klopjacht met een kogelregen aan overheidsregeltjes nu met uitsterven bedreigd.

Het zijn de hardst werkende beroepsgroepen (met personeelstekort) die te maken hebben met de strengste controles (goed betaalde parttime banen) en op veel plekken over het randje de afgrond in geduwd worden. Want slagers extra streng controleren vindt iedereen prima (dat dooft ons aangeprate schuldgevoel) en dus wordt deze beroepsgroep van vakmensen onder goedkeuring van de publieke opinie in rap tempo geëlimineerd. Geen leuk verhaal maar zo gaat het helaas wel.

Ik ken veel boeren en ik heb veel slagers leren kennen. Allemaal vakmensen die hun vak/ambacht tot in de perfectie beheersen, die helaas deze onmisbare vakkennis niet meer kunnen overbrengen op de volgende generatie. Ze produceren gezond schoon hoogwaardig voedsel met heel hard werken en respect voor het dier, ik heb daar zoveel waardering voor.

Petje af voor al deze strijders die ondanks alle boetes en vingerwijzingen (NVWA) nog iedere dag de moed vinden om voor ons nog even door te gaan, dank jullie wel 🙏!